hallo Henny
natuurlijk kan ik me nog vele gebeurtenissen a/b van de schepen waar ik op gevaren heb herinneren, en als ik foto's met gezichten zie uit die periode kan ik me die mensen nog herinneren, van diverse weet ik echter alleen nog maar de voornamen.
kan me ook nog goed voor de geest halen dat ik destijds als 17 jarig dekjongetje op de Nedlloyd Lek 's avonds altijd achter de bar ( die ik 's morgens ook mocht vullen, pff dat waren altijd héél wat doosjes bier) stond.
Door de weeks vertrok ik altijd rond 10 uur naar mijn kooi om nog wat te lezen alvorens te gaan pitten, in het weekend meestal een uurtje later.
tijdens een avond in een weekend was het zoooo gezellig dat ik nog geen zin had om te gaan en bleef lekker achter de bar hangen, vonden ze altijd wel leuk hoefden ze niet zelf de biertjes uit de koelkast te pakken.
tot dat een matroos ladingassistent ( naam dus vergeten !!) die er al genoeg achter zijn kiezen had opeens zei "eeej pukkie 't word tijd om op te rotten".
ik dacht dat ie aan het ouwe hoeren was en deed net of ik het niet hoorde.
toen werd ie me toch kwaad en begon te schelden en te tieren dat ik véél te jong was om nog zo laat achter de bar te staan en hij stond op en wilde me achter de bar uithalen.
maar zover is hij niet gekomen, een bankwerker vatte 'm bij zijn kraag en zette hem buiten om eens af te koelen en nuchter te worden, met de woorden dat ik oud en verstandig genoeg was en zelf kon bepalen hoelaat ik naar mijn bedje zou gaan.
het was de langste reis die ik gemaakt had, c.a 7 maanden a/b ( PG - Ausralie - India ), maar ondanks dit gevalletje wel de mooiste, want die bankwerker en zijn cluppie namen me overal mee naar toe als we ergens in een haven lagen.
toen ik je getuigschrift zag begon me gelijk een lampje te branden, die moest ik toch ook ergens hebben liggen.
en ja hoor, gevonden, alleen de letters zijn wat vervaagd.
zoals je kunt zien heb ik een half jaartje langer dan jou bij de Nedlloyd gevaren maar ik was precies zo een type als jou.
als dekjongen leergierig en als het maar enigszins kon stond ik in mijn vrije tijd op de brug om te sturen.
heb gelukkig niemand gehad die het tegen hield, na een reisje als O/G was het de volgende ( en helaas de laatste) al als matroos.
