Kombuispraat

Kijk met jullie wordt het gezellig om een verhaal te houden en het is nog leerzaam ook, ben benieuwd wat jullie gaan vertellen over de stoommachine die we in Namsos vonden.
Daar zijn we over een paar dagen,nog even geduld.
In Finland en Zweden heb ik van die stroomkassies bij de hotels gezien,in Noorwegen is mij dat niet opgevallen.
Wel had onze noorse agent destijds zo'n kastje bij zijn huis om zijn Chevy V8 diesel warm te houden.

Als we uit het museum komen groeten we Richard With,de oprichter van Hurtigruten, even.
Hij staat bij de parkeerplaats en houdt de oude lady in de gaten.
We zien een witte container met een aankondiging erop, er blijkt een stukje van een nog oudere Finmarken in te zitten(1912).
Het stuk is kennelijk van de sloop gered en pas in 2003 uit Beekbergen (N.L.)opgehaald.
Ik vraag me dan direct of wie dat stuk bewaard heeft en waarom en hoe komt Hurtigruten er nu aan??
De container is op slot en niemand te zien,wellicht weet Zeehond, die stoomschepen sloopte, er meer van?
Niet duidelijk is of de hele opbouw erin zit of slechts de inrichting,mooi schip die oude Finmarken!

Als wij in de camper stappen vertrekt de Vesteralen alweer,er af ,museum in,er weer op en weg,die hebben niet veel van het stadje gezien.
In het fjord is het water rustig, kunnen ze even bijkomen voor buitengaats waar het nog aardig spookt.
Wij rijden naar Melbu om de veerboot te nemen en komen langs een vismeel/oliefabriek die een museum herbergt,maar ja je kunt niet alles zien.
De veerstoep van Melbu is bijna geheel verlaten en als Sigrid ons op komt pikken wordt het weer slechter.
We varen langs Akerseafood waar een schip voor de wal ligt verder beweegt er niets.

Klopt. Die stroomkastjes gebruikt hier iedereen. Voordat je op pad gaat een halfuurtje en niet langer, want dat is niet zo bevordelijk voor de motor, de stekker er in en voorverwarmen. Het scheelt je een slok in je benzine. Ook rijdt het lekkerder. Dit wordt gedaan bij vriezend weer en aanbevolen bij temperaturen van plus twee en kouder. Diesels laat men altijd draaien dus taxi's en zo. In de havens staan ook de mobiele kranen en vorkheftrucks in het stopcontact.
Melbu is een bekende haven daar laden we destijds vis voor de USA. Leuk de foto's weer eens te zien.
groeten
Martin

_________________
Martin

"Ver van huis en ongeschoren"

http://issuu.com/martinhendriks/docs

Foto's en wat info over de waterdruk en de hijskranen in Antwerpen zijn te vinden op; KUSTVAARTFORUM.COM topic OUD ANTWERPEN blz.17.

DAT kwam Kurt omdat de speling een ietsie groter werd en de e-mot van dat pompie dus NIET steeds meer an de rooie lag! ( motorretje waarschijnlijk een ietsie te licht uitgevoerd...lees...was goedkoper )

_________________
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

De veerboot van Melbu naar Fiskebol gaat over de Hadselfjorden waar het stevig waait en de temperatuur inmiddels 4gr.C. is
In Fiskebol pakken we de E10 weer op die langs de Sloverfjorden en Austnesfjorden voert,mooie weg veel te zien.
In Svolvaer ligt een mooie sleepboot in het droogdok,helaas kunnen we hier niet stoppen en via de stad kan ik er, met de camper, niet makkelijk bij komen.
We zitten nu op het eiland Austvagoya waar het voor de verandering redelijk druk is.
Via een smal weggetje,gelukkig zonder tegenliggers,bereiken we de camping in Kabelvag.
De camping ligt prachtig aan een baai van de Vestfjorden,met uitzicht op het baken van Skrova.
Tussen Skrova en Kabelvag passeren de Hurtigruten schepen elkaar,op tegengestelde koersen,dit gaat gepaard met signalen op de scheepshoorn.
De campinggasten gaan er speciaal voor op een bergje staan.

De campinggasten zijn hier toch speciaal,bejaarde duitsers met snelle kleine bootjes die bloedstollende verhalen vertellen over vaartochtjes buitengaats.
Ze worden bedankt,nou krijg ik mijn vrouw zelfs de Fluessen niet meer op vrees ik!
Bang zijn ze niet,ze vertrekken voorzien van zwemvesten en regenpakken ,in een naaldhagelbui, en met een straf windje richting Fjord.
Als ze terug komen hebben ze een kruiwagen vol vis,schoonmaken en in de diepvries.
Ik vraag hoe ze dat thuis krijgen , het antwoord is: op de camping zo diep mogelijk vriezen,bij vertrek de vriezer hermetisch dichttapen en niet meer open doen.
Tijdens de acht tot twaalf uren durende overtocht blijft alles zonder stroom goed en onderweg tijdens het rijden zorgt het trekkende voertuig voor stroom.
Gratis vis,ik denk niet dat ze kunnen rekenen,maar een hobby mag wat kosten!

Een kleine tachtigjarige duitser die wat achteraf staat en een enorme caravan met Jeep heeft,staat wat aan zijn bootje te prutsen.
Ik kijk er in en maak hem een kompliment over de mooie roestvaststalen brandstoftanks die hij vast ingebouwd heeft met inspectie deksels en standaanwijzers.
In zijn trailer herken ik wat(oostduitse)autocomponenten,hij wordt zomaar spraakzaam en vertelt dat hij niet vist.
Hij vaart een tot anderhalf uur het fjord op en gaat tussen de robben en orka's drijven om het leven te overdenken.
Een paar jaar terug maakte hij een foutje met een lijntje,het raakte in zijn schroef,je kunt de sporen nog zien bij de hak.
Hij heeft dat avontuur ternauwernood overleefd,het water is ijskoud,maar ja zegt hij als ik op een dag niet terug kom is het ook goed!!

Wij zoeken een plek op de vernieuwde kade waar volgens de beheerder een stroomstoring is en niemand staat.
Met de multimeter loer ik even in alle kastje en heb al vlug weer spanning op de stopcontacten.
We zien de beheerder later driftig in alle contactdozen prikken om tot de conclusie te komen dat er spanning is.

De doucheruinte is aan renovatie toe,er hangen diverse contactdozen los en naar de ventielen van de muntautomaten hangen stroomvoerende draadjes, onbeschermd ,vlak boven je hoofd.
De toilettank moet je leeggooien in een gat in de weg waar ,dat wel ,een pillon boven staat.
Als het hier druk wordt gaat het nog spannend worden met deze voorzieningen.

We zien hier nog wat van de zalmkweekkooien en kunnen een verzorgingsboot op de plaat zetten.
De litauense speervissers die hier in een paar hutten wonen en cursussen geven,vangen prachtige grote vissen.
De arme beesten moeten met iedereen op de foto en het duurt lang voor iemand ze uit hun lijden verlost.

De volgende ochtend rijdt een grote betonmixer het terrein op,de chauffeur kijkt niet vrolijk en er wordt palaver gehouden.
Enige tijd later komt er een busje aan met grote kisten,de kisten worden gevuld met beton.
Twee mannen scheppen met tienliter emmertjes het beton uit de kisten en dragen het, over de vensterbank , een vertrek in.
Het lijkt India wel! Ik ga nieuwsgierig geworden kijken en vraag de chauffeur of dat niet handiger kan.
Hij begint te lachen en zegt dat hij daar pompen voor verhuurd ,maar dat vinden ze hier te duur!
Hem stoort het niet,het beton wordt voorlopig niet hard,laat ze maar sjouwen!
Ik durf niet zo goed een foto te nemen, maar als we wegrijden neemt mijn vrouw er een paar door de ruit.
Het is overal het zelfde ,waarom makkelijk als het moeilijk kan!!

We gaan naar Fauske en vandaar over de 17 langs de kust zuidwaarts waar hopelijk beter weer is.
De Lofoten zijn prachtig maar de weersomstandigheden zijn niet erg goed zo vroeg in het jaar.

Het plan om met de veerboot van Svolvaer naar Skutvik te gaan vergeten we maar,zo gauw ze auto's moeten sjorren is de lol er af.
We nemen de E10 en later het veer van Lodingen naar Bognes,waar het water aanmerkelijk rustigers is,het veer wordt per tankauto van brandstof voorzien.
De oliesteiger, naast de veerstoep, ziet er een beetje onbetrouwbaar uit.
Van Bognes nemen we de E6 naar Fauske,de weg die we, heen, in de andere richting deden.
Bij een tunnelingang vlak voor Fauske staan twee prachtige elandheren met nog beklede geweien,helaas gaat het te snel om een foto te nemen.
Kort na ons arriveren twee noorse echtparen die laten zien hoe je echt moet kamperen.
Het was een grauwe en koude dag,onderweg zagen we nog een boot bij de zalmkweek die beter te fotograferen was.

We lopen naar Fauskecity om wat boodschappen te doen en komen langs de afgraving bij de haven,geen boot te zien.
Langs de spoorbaan staat een een voudig laadkraantje erg veilig lijkt het mij niet,maar het lijkt al lang niet gebruikt.
De E6 gaat hier met een oude stalenbrug over het water dat het Ovrevatnet verbindt met de Skjerstadfjorden.
S'winters gaat dat met veel geweld gezien de beschadigingen overal.
De brug heeft maar een rijbaan en zorgt al snel voor filevorming.

Terug op de camping vinden wij vlak achter onze camper sporen van elandbezoek.
Van deze keutels maken de noren sierraden die in Trondheim voor goed geld verkocht worden.

Wij gaan morgen via de 80 naar de 17(bij Loding) en langs de kust richting zuiden.
Een prachtige weg met veerponten ,bruggen en tunnels helemaal langs de kust.

Het zijn natuurlijk prachtige fotos v+d, mogelijk een reis om nooit te vergeten maar het is me nu toch wel duidelijk waarom ik ten Noorden van Alesund altijd vloog
mvg Gerard

_________________
een pessimist is een optimist met veel ervaring.

Gerard,
voor mijn werk ben ik ook in de winter wel in het Noorden geweest.
Zelfs vliegtuigjes en helicopters op het ijs,prachtig.
Onze agent gooide de deur van zijn Chevy in het slot,de motor liep natuurlijk,dus de sleutel hing onder het stuur!
Min 20gr.C. en maar klooien met een ijzerdraadje langs het zijruitrubber,je handen geven het gauw op.
Met een stuk ijzer tussen de sponning en de bovenkant van de deur lukte het uiteindelijk met wat schade.
Wel mooi op die vastgereden sneeuw met spikes en een dikke V8,die man kon rijden!

Bij Fauske draaien we onder een waterig zonnetje de camping af richting Bodo,weg 80.
Een mooie weg langs de Skjerstadfjorden en de Valnesfjorden,mooie uitzichten vooral met al dat water erbij.
Bij Loding nemen we de 17,enkele kilometers na Godoynes is er een hoge brug over de Saltstraumen.
Een spectaculair stuk water dat door een 3 kilometer lange en 150 meter brede geul geperst wordt door de getijdewisselingen.
Bij elke wisseling wordt hier 400.000.000 kubieke meter water door geperst en dit gaat gepaard met een enorm lawaai en draaikolken van wel tien meter in diameter.
De stroomsnelheid kan oplopen tot 36 kilometer per uur.(20 knopen)
Natuurlijk zijn er waaghalzen die er met bootjes overheen trekken,tegen de stroom staan ze bijna stil en als ze terugkomen is de snelheid hoog.
De Saltstraumen verbinden de Skjerstadfjorden met de Saltfjorden,vissen en zeevogels vinden hier massaal voedsel.

De eidereenden vliegen en eind tegen de stroomrichting in,dalen en laten zich dan al vretend met de stroom kilometers terug brengen.
De rotsen zijn voorzien ven diepe ingesleten geulen die tonen wat water aan kan richten.
Het is hier prachtig om te lopen en te kijken,aan beide zijden van de brug zijn grote parkeerplaatsen waar het nu erg rustig is.

Na de Saltstraumen, waar de trui alweer in de kast gaat,wordt het weer een prachtig landschap met een weg die slingert tussen aan stuurboord water en aan bakboord hoge en besneeuwde bergtoppen.
De sneeuw is vers van gisteren en vannacht,een voordeel als je vroeg naaar het noorden trekt.
Na de Glomfjorden is er een zeven kilometer lange tunnel dwars door een 1200 meter hoge berg,direct na de tunnel bij Kilvika begint de Nordfjorden uitlopend in de Holandsfjorden.
Ongeveer tegenover Brasek aan de overkant van het fjorden komt de Svartisengletsjer naar beneden glijden,een grote massieve blauwachtige ijslaag,een van de grootste van Noorwegen.
Het hoogste punt van de Svartisen is ongeveer 1500 meter en nog wat,naar de gletsjer zijn excursies per boot en te voet.
Wij zoeken een camping op bij Foroya waar we vlak bij de volgende veerbootsteiger kunnen overnachten.

De campingeigenaar van Foroya heeft een klim- en wandelroute uitgezet op het schiereiland dat tameljik hoog is.
Wij werken ons naar boven en genieten van het bijzondere uitzicht,het mooie weer en de hier veel hogere temperatuur.
De veerboot steiger van Agskardet is duideljik te zien en het pontje komt regelmatig voorbij.
Op diverse plaatsen hangen bordjes die vertellen wat je ziet,van twee maakten wij foto's en de bijhorende foto's van hoe het er echt uitziet.
Voor het schiereiland staat een lichtbaken,de zon gaat ook hier nog niet onder, dus is het nog net te zien.

Terug op de camping loop ik een deen voorbij die stinkt naar zalmvoer.
Als ik vraag of hij bij Noraqua(ewos)werkt,vraagt hij hoe ik dat weet en kijkt me verbaasd aan .
Ik zeg dat ik hem al geroken had voordat ik hem zag en dat ie echt een uur in de wind stinkt.
Leg hem ook uit dat ik in veel van die fabrieken gewerkt heb in Chili,Taiwan,Indonesie,Peru,Thailand en Noorwegen.
Ook in Zwolle stond een fabriek voor palingvoer,dat rook nog sterker.

Als ik in een hotel de lift inliep was bij de eerstvolgende etage de lift weer leeg,ik kon dan alleen de weg vervolgen.
De deen maakt dat ook geregeld mee en heeft nu een caravan die hij dicht bij zijn werk op een camping neerzet.
Scheelt veel gedoe met reizen,vooral in Noorwegen waar niet overal alles naast de deur is.
Hij werkt de weekeindes door,omdat stappen in Noorwegen duur en tijdrovend is.

Bij de fabriek wordt en amerikaanse droger in elkaar gezet,die als bouwpakket geleverd is.
Hij is niet erg onder de indruk van de kwaliteit en moppert over de inch-maatgeving.
De amerikanen werken zelf niet graag in Noorwegen en de noren hebben er kennelijk geen mensen voor.

De campingeigenaar zegt weinig hinder van de fabriek te hebben,slechts zijn franse klanten mopperen wel eens.
Verder werkt iedereen voor het bedrijf, de kwekerijen of de verwerkingsbedrijven.

Morgen nemen wij dat mooie pontje en zien wel waar we uitkomen,weg 17 laat geen echte planning toe want overal is wat te zien.

Het scheepsdeel van de oude Finmarken komt van manege Riant, die deze accommodatie heeft men gebruikt voor overnachtingen.
Het is door de oude eigenaar tientallen jaren geleden gekocht, nu heeft zijn dochter de leiding van de manege overgenomen, tw. Mieke van Tergouw.
Op de manege wordt er ieder jaar de internationale menwedstrijd Beekbergen Apeldoorn gehouden,die nu van donderdag 19 tot en met zondag 22 juli plaatsvindt
op de terreinen van Riant Equestrian Centre. http://www.riantstables.com

_________________
Het is nooit te laat voor een mooie kindertijd.

Bij vertrek uit Foroya staan we voor het eerst in een flinke file voor de veerboot,het sleuteltje van de stroompaal vergat ik terug te geven dus uit de file en terug naar de camping.
De campingeigenaar zegt zo jaarlijks 25 sleutels kwijt te raken en vindt het wel aardig dat we terugkomen.
We komen nu als een van de laatste op de pont,wel zo makkelijk,iedereen die moet werken wil je toch voorbij bij aankomst.

Het afrekenen bij de pont is altijd een verrassing,heeft de man een goed humeur en schijnt de zon betalen we voor 6,00 meter lengte.
Bij een rot humeur en slecht weer betalen we de volle mep voor 8,00 meter lengte, of volgt er een discussie over de lengte.
De duitsers lossen dit handig op door op de linkerdeur ,tussen twee pijlen,de lengte van de camper aan te geven,goed idee.

De weg naar Bronnoysund, waar we tenslotte zullen overnachten, is weer mooi,langs de kust met veel veerdiensten en bruggen.
Er gaat veel tijd in zitten,hoewel de veerdiensten regelmatig varen en de langste overtocht een uur duurt.
Tijdens de overtocht van Jetvika naar Kilboghamn verlaten wij de poolcirkel in zuidelijke richting,aangegeven door een ornament op de wal.
Het weer is nog altijd niet stabiel,regen, sneeuw en zon wisselen elkaar af bij een straffe wind.

Op de veerboot Rodoy bekijk ik de reddingboot en zeg dat wij daar met z'n allen niet in gaan passen.
Een belg, die naast mij staat, merkt op dat er in de salon onder elke stoel een reddingsvest is gemonteerd en hij neemt aan dat we met de reddingboot naar de wal gesleept worden.
Het is toch wel makkelijk en rustgevend als je niet te veel over alles nadenkt!
Als het schip even later wat bijdraait en slingert komen direct de verhalen los over zeeziekte en slingerende schepen.
Ik doe even niet mee,het Hegermeer bij windkracht 6 in een vletje is spannender als deze overtocht.

De veerboot van Nesna naar Levang brengt ons weer op de 17 naar Tjotta, waarna een veerboot ons, via een ingewikkelde tocht met diverse tussenstops, naar Forvikka brengt.
We hebben zeker de boemelboot i.p.v. de snelboot genomen,in ieder geval hebben de kleine eilandjes ook regelmatige veerdiensten.
De laatste veerboot vandaag nemen we van Anddalsvagen naar Horn om bij Bronnoysund een camping te zoeken,die zijn hier schaars.
We halen de tomtom weer voorgaats en zoeken via het campingprogramma,ook dat valt tegen.
Tenslotte belanden we op een camping ,ingericht in de jaren 50 waarna alles zo gebleven is.

De hoogbejaarde campingeigenaar voert een eenakter op, die gaat over een drukke camping!
Uit zijn huis haalt hij een schrift,loert erin en zegt dat er plaats is(wij zijn echt de enige).
We mogen tegenover zijn huis staan waar een vlakke plek is.
Als ik de hut wil neerzetten moet er eerst ingeschreven worden,met een grote bos sleutels vertrekken we naar de receptie.
Hij gaat ons voor een gangetje in en ontsluit een luik dat gelijk een werkblad wordt,wij moeten ervoor plaatsnemen.
Weer een sleutel,weer een deur en hij verschijnt gewichtig in de luikopening en gaat de gegevens noteren.
Wij krijgen de slappe lach,terwijl hij alle voordelen en het exclusieve van de camping opnoemt.
Als ie de prijs noemt,200 noorse kronen voor een nacht inklusief alles,kijkt hij alsof hij ons de hoofdprijs in een loterij zonder nieten aanbiedt.
Snel zegt ie ook nog even dat er in de verre omtrek geen andere camping open is.
Betalen moet contant en boter bij de vis, dus nu!
Mijn vrouw wil pinnen ,helaas alleen contant,dus weer een sleutel voor een kast en de schatkist komt te voorschijn.
Nog een sleutel en de doos van pandora is open,we betalen en krijgen een keurige, handgeschreven, kwitantie.
Waar krijg je dat nog in 2012,we lopen stikkend van het lachen terug naar de camper.

Bij inspectie van het toiletgebouw zien we kranen die slecht open gaan en van die fijne plastic douche gordijnen,als je terug in de tijd wil ben je hier goed.
Ik bel nog even bij hem aan en vraag waar de stortbak voor het chemisch toilet is,hij kijkt mij zeer verbaasd aan en zegt gewoon in de w.c. kiepen!!
De volgende ochtend is het water warm en de ventilatie werkt niet dus dan maar alle ramen open,in Noorwegen is energy genoeg.
Het kan altijd erger zal op de volgende camping blijken.
We vertrekken wat laat en er is nog geen mens te zien,de directie slaapt uit vandaag.

Ik denk zomaar V+D, dat die Belg er niet zo gek veel naast zat ....het reddingssysteem zal waarschijnlijk ( als ik naar de foto van dat FRC tje kijk!) gebaseerd zijn op voldoende reddingvlotten en die worden dan door dat FRC tje als een soortement " schaaphond" bij elkaar gescharreld en aan elkaar geknoopt TOT er " ECHTE redding op komt dagen.........( misschien zaten er wel "Chutes" op die ferry, dan stap je in een soortement net ( wel even aannemen dat je recht blijft liggen ) en dan schiet je achtermekaar door een slurf in je reddingvlotje en dan halen "ze" je op...en dan ga je vrolijk naar huis voor een koud pilsje

( over zeeziekte en kotsen gesproken!!!een mannetje of 30-40-50 in zo'n vlotje met een dun plastic bodempie........en HOPPETAAAA!)

_________________
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"