Overgang (naar een walbaan)

Een gezellig, leuk en informatief Scheepvaartforum
Gebruikersavatar
Jan Dikker
Berichten: 290
Lid geworden op: 17 okt 2010 21:57
Locatie: Schore (Zeeland)

Overgang (naar een walbaan)

Bericht door Jan Dikker » 28 dec 2012 11:26

Hallo allemaal,

Er zijn, verwacht ik, vele lezers van ons forum, die de zeebaan verruild hebben voor een walbaan. En zover ik weet is er geen onderwerp in het forum waarin deze overgang “van-veilig-op-de-grote zeeën-varende-schepen-met-zowel-droge-als-natte-lading-vervoerende” en “licht-en-energie-naast-voortstuwend-vermogen-leverende” productiemedewerkers wordt beschreven.
Ik weet, tevens uit ervaring, dat velen met deze overgang problemen hebben gehad.
Bovendien lijkt het me voor een hele zwik mensen interessant te weten, hoe de vergaarde theoretische en praktische kennis van het leven op zee later is gebruikt.

Ik heb, alvorens dit nieuwe onderwerp te introduceren, contact opgenomen met Jos.
Hij kan zich er ook in vinden.

Ik heb nu de eerste stap gezet. Wie zet de volgende met het omschrijven van zijn baanwisseling?

Good goan!

Jan
Aait Vedan!


v+d
Berichten: 5750
Lid geworden op: 20 jun 2011 19:56

Re: Overgang

Bericht door v+d » 28 dec 2012 11:39

Goed idee Jan, had er al eens over met Harry, maar het bleef wat mij betreft bij een idee.
Ik zal proberen e.a. duidelijk op schrift te zetten, met twee vingers typen valt niet mee!
Maar goed we krijgen steeds meer tijd, dus hierbij beloof ik je er wat aan te doen.
De overgang ging in ieder geval met de nodige pijn, ook dat zal ik proberen weer te geven :lol:

Een vrouw in de overgang vind ik persoonlijk meer drama!

Lemans
Berichten: 151
Lid geworden op: 21 apr 2010 22:38

Re: Overgang

Bericht door Lemans » 28 dec 2012 15:15

kan er een heel verhaal van maken maar bij mij heeft het 1,5 jaar geduurd voordat ik er een beetje aan gewend was. en nu na 22 jaar zijn er nog steeds wel momenten dat het wringt.

gr A

Mathieu
Berichten: 117
Lid geworden op: 25 dec 2006 23:14
Locatie: Kubaard

Re: Overgang

Bericht door Mathieu » 28 dec 2012 15:43

Hoi,

Heb het precies 6 maanden volgehouden en ben toen naar de bagger gegaan. En dat bevalt nog steeds!

Groet,

Mathieu.

debby (R.I.P.)

Re: Overgang

Bericht door debby (R.I.P.) » 28 dec 2012 16:20

na 16 jaar te hebben gevaren op de koopvaardij, Rott LLoyd/Nedlloyd. aan de wal gaan werken in kabels en leidingen leggen.
Van de zee in de grond. Het werk beviel wel, altijd buiten. Ben sinds april 2012 gepensioneerd. Dat laatste bevalt prima.
Maar in de afgelopen periode, toen ik nog werkte vaak gedacht aan het leven op zee.
Daar ik in het oosten van het land woon, kun je er ook met een ander er niet gauw over praten. Men snapt je niet dat je zoiets gedaan hebt.
daarom ben ik ook blij dat Kombuispraat er is en tegenwoordig ook face book, want ook daar zitten veel ex zeelieden op te kletsen.
groetjes; Debby

Gebruikersavatar
Theo Horsten (R.I.P.)
Berichten: 7820
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Overgang

Bericht door Theo Horsten (R.I.P.) » 28 dec 2012 17:39

Je snijdt daar een onderwerp aan, Jan, waarop je een promotieonderzoek en doctoraalscriptie voor de een of andere studie in de sociale wetenschappen zou kunnen baseren. Maar zover wil je misschien niet gaan. :wink:
Wat me hierbij wel onmiddellijk in de gedachte schoot, is het enorme verschil tussen technici en nautici in dit verband. Ik weet niet wat je in gedachten had toen je deze passage van je openingsbijdrage schreef...
“van-veilig-op-de-grote zeeën-varende-schepen-met-zowel-droge-als-natte-lading-vervoerende” en “licht-en-energie-naast-voortstuwend-vermogen-leverende” productiemedewerkers
...maar ik meen te begrijpen dat jij hierbij toch ook vooral aan de machinisten - werktuigkundigen - onder ons denkt. Er is niets op tegen om het tot die groep zeevarenden te beperken en het zal vast een aantal interessante bijdragen opleveren, maar dat zijn dan allemaal persoonlijke ervaringen. Ik ben van mening dat je moet beginnen met het breder te stellen. Vandaar dat ik de volgende stelling poneer:

    • Wie voor een zeevarend beroep kiest en daar een gerichte opleiding voor volgt, maar na een aantal jaren varen toch liever aan de wal gaat werken, heeft klaarblijkelijk een verkeerd beroep gekozen.

      Wie voor een zeevarend berioep kiest, weet, of behoort althans te weten, wat dit inhoudt voor zijn sociale leven. Het betekent dat je sociale contacten al op jonge leeftijd ingeperkt worden. Je hebt een veel kleinere vrienden- en kennissenkring dan iemand van dezelfde leeftijd aan de wal en dat beperkt je kansen op het ontmoeten van een geschikte levenspartner. Dat mag wat overtrokken klinken, maar het is wel een feit. Ook weet je, of behoor je te weten dat je als zeevarende niet elke avond keurig naar huis komt voor de warme hap en niet elke avond lekker bij je partner in bed kruipt. Je vakanties verlopen anders dan bij iemand die aan de wal werkt, je ziet je kinderen anders opgroeien, je mist feestdagen en bijzondere familiegebeurtenissen, kortom: het is een heel ander leven. Maar dat weet je van tevoren. Daar kies je vrijwillig voor.
      Als dan na enige jaren blijkt dat dit toch niet is wat je zocht, dan is er maar één mogelijke conclusie: Je hebt duidelijk het verkeerde beroep gekozen.
      Zo simpel ligt dat.
[/color]
Als de storm van protest is geluwd en het rode waas voor de ogen opgetrokken, wijs ik hierbij onmiddellijk op datgene waar ik mee begon: ik denk dat we hierbij een heel duidelijk onderscheid moeten maken tussen nautici en technici. Het is zeer wel mogelijk dat je van jongs af aan een technisch beroep ambieert en daar dan op zeker moment een opleiding voor moet kiezen. Ik kan me dan heel goed voorstellen dat je dan de combinatie zoekt: de zeer gedegen opleiding als scheepswerktuigkundige, met daarbij wel het avontuur van de zeevaart. Want hoe je het ook wendt of keert, een beetje avontuurlijk was het altijd en dat zal het zelfs tegenwoordig nog zijn. Het is een ervaring die je nooit meer vergeet en waar je je leven lang plezier van zult hebben. Als je zó begint: met de vooropgezette bedoeling om maar tijdelijk te varen, dan begrijp ik dat heel goed. Let wel: van machinisten; niet van stuurlieden.

Als ik uitga van de ouderwetse rangen- SWTK A, B en C voor de werktuigkundigen en S3, 2 en 1 voor de stuurlieden, dan sla ik een diploma C wat niveau betreft een stuk hoger aan dan een S1. Dat is simpelweg zo en komt eenvoudig voort uit datgene wat er - althans volgens de geleerden - voor nodig is om een schip goed en veilig over zee te varen. Het spreekt dus vanzelf dat een dergelijk diploma ook aan de wal meer mogelijkheden biedt. Dat wil zeggen: het is een gedegen technische opleiding en dus kun je al snel ergens een goede baan vinden.

Bij de stuurlieden ligt dat anders. Wat heb je aan de wal aan een S2 of S1? In feite niks; daar is de opleiding te gespecialiseerd voor. Als je daarmee aan de wal komt, moet je maar afwachten wat voor een baantje er voor je beschikbaar is. Vandaar mijn stelling: als je kiest voor een opleiding tot stuurman, dan moet je dat doen met de vooropgezette bedoeling om te blijven varen. Om je rangen te halen en de hoogste functie te bereiken: kapitein.
Maar wat doen we vaak, om niet te zeggen meestal? Op zeker moment accepteren we een baantje aan de wal, enkel en alleen om maar thuis te kunnen zijn. Je kon dus niet tegen het varen. Je had van aanvang aan het verkeerde beroep gekozen.

En dan heb ik het niet over naar de bagger gaan, of naar de binnenvaart, loods worden, chef Nautische Dienst van een rederij worden of surveyor bij een Classificatiebureau` en noem nog maar een aantal functies op. Als je in de scheepvaart blijft, is het een andere zaak. Dan combineer je een en ander, net zoals machinisten dat kunnen doen, alleen zijn de mogelijkheden voor stuurlieden beperkter.

Zelf heb ik het twee keer aan de wal geprobeerd. De eerste keer om die voor de hand liggende reden: om maar thuis te kunnen zijn. Na twee jaar ben ik gillend weer naar zee gegaan. Mijn toenmalige echtgenote - wat een prima zeemansvrouw was - was degene die op den duur zei: "Wat denk je, zou je maar niet weer naar zee gaan?" En toch had ik een baan waar veel stuurlieden en kapiteins zich graag voor onder valse voorwendselen hadden laten afkeuren. Ik was bedrijfsleider bij Van Gend & Loos, toen nog een enorm en ook enorm gevarieerd bedrijf. Ik had een paar honderd man, meer dan vijftig trucks en vier grote goederenloodsen onder mijn beheer. Ze hadden ons maar wat graag - en met "ons" bedoel ik dan mensen van de vaart, stuurlieden en kapiteins van zowel Grote- als Kleine Handelsvaart, dat maakte ze geen bliksem uit, ook de diploma's niet. De psychotechnische test was allesbepalend. We waren door Nederland met meer dan twintig man van de vaart. Na een opleiding van negen maanden, al was het meestal korter, en na een poosje ergens meelopen, werd je bedrijfsleider op een van de vestigingen. Mijn laatste plaats was Venlo, een grensplaats en zodoende een zeer druk bedrijf. Ze hadden ons graag omdat we gewend waren met allerlei soorten mensen om te gaan, om te organiseren, te improviseren en snel te reageren op veranderende omstandigheden. We waren geen mensen die van negen tot vijf werkten. Als een ander de televisie uitzette en naar zijn nest ging, zei ik vaak tegen mijn vrouw dat ik "nog even in de nachtdienst ging kijken."
Maar ik kon niet tegen de ambtenarij. Of misschien gebruikte ik dat ook wel als excuus om de kont tegen de krib te gooien. Ik dankte God op mijn blote knietjes dat ik weer op zee zat.

Daarna heb ik de scheepvaart nooit meer verlaten, wat niet wil zeggen dat ik ook altijd ben blijven varen. De periferie van de scheepvaart is in feite interessanter dan het varen zelf. Ook zie je dan pas iets van de wereld. Wat zie je nou eigenlijk als je vaart? Geen moer. Maar hou je je bezig met van alles en nog wat dat met de scheepvaart samenhangt en je moet daarvoor over de wereld reizen, dan zie je pas wat er écht te koop is. In de wereld en in de scheepvaart.

Kom, dit lijkt me eerst wel voldoende stof voor discussie. :wink:
Omnia transit sed navigare necesse est

debby (R.I.P.)

Re: Overgang

Bericht door debby (R.I.P.) » 28 dec 2012 18:39

Hierboven worden alleen de nautische en technische dienst genoemd. Maar er waren ook andere rangen aan boord die ook vervult moesten worden.
Kijk alleen maar eens naar de Hofmeester, koks bakkers en vooral in de zestiger jaren, de bedienden.
Daarbij was er natuurlijk de dej en machinedienst. het een kon niet zonder de ander. Wat me wel opviel, was dat iemand die specifiek voor zijn rang hat gestudeerd, minder snel van baan veranderde dan iemand die er geen opleiding voor had genoten.
Zelf ben ik op 15 jarige leeftijd gaan varen als dekjongen. Waarom, om wat van de wereld te zien.
Maar na ieder reis kwam er wel iets waardoor je doorging met varen. Promotie of een ander deel van de wereld zien.
Toen kwam het moment waarop je moest kiezen; varen of onder dienst. Wel, je was het varen gewent, en ik was in ieder geval niet van plan om zandhaas te worden. Dus blijf je maar weer varen.
Op een gegeven ogenblik is varen zelfs een soort verslaving geworden. Omdat ik mij niet kon vinden in het beleid van de maatschappij om geinterregeerd te gaan monsteren ben ik er in 1979 mee gestopt.
Zonder een scholing is het makkelijker om te stoppen, dan dat je bv voor je studie nog een tijd moest doorvaren.
Dit bovenstaande is uit mijn positie geplaatst, dus zonmder enige vooropleiding voor de zeevaart.
Tot op heden kijk ik er met mooie gedachten er op terug.
groetend debby.

Jos Komen (R.I.P)

Re: Overgang

Bericht door Jos Komen (R.I.P) » 28 dec 2012 18:43

Jan Dikker schreef:Hallo allemaal,
Bovendien lijkt het me voor een hele zwik mensen interessant te weten, hoe de vergaarde theoretische en praktische kennis van het leven op zee later is gebruikt.
Dit lijkt me ook heel interessant, of we nu het verkeerde beroep hebben gekozen of niet.
De meeste kombuizers zouden het zo weer overdoen, dus zo verkeerd was het nu ook weer niet. :)
All the best
Jos

Gebruikersavatar
Cor Leliard
Berichten: 3417
Lid geworden op: 20 sep 2004 17:57
Locatie: Breda

Re: Overgang

Bericht door Cor Leliard » 28 dec 2012 18:52

Mijn eerste poging om aan de wal te gaan werken was ergens eind zestiger jaren.
Was een mooie meisje tegen gekomen, maar die vond varen maar niets
en ik dacht dit is het moment om te stoppen met varen.
Ben toen bij Electron gaan werken, kasten met bedrading voor de hoogovens maken.
Als je binnenkwam moest je klokken, om 10 uur ging een fluit,pikheet even later weer een fluit en weer beginnen.
Om 12 uur weer hetzelfde om te eten. Ik kwam thuis en was al bijna knettergek van die fluit.
Die mooie meid zei, ja dat is overal zo,ik zei, bekijk het maar ik ga weer varen.
DE volgende dag heb ik een snipperdag gevraagd, die baas keek wel lullig, en zei je werkt hier pas een dag
maar ik zei dat het belangrijk was en dat ik om 12 uur in Rotterdam moest zijn.
Enfin, kreeg mijn snipperdag, ik naar Rotterdam en nog dezelfde dag gemonsterd en de dag daarop
vertrokken.Electron een kaart gestuurd uit Santos zo ook aan het mooie meiske en verteld dat de liefde over was.
Van Electron niets meer gehoord, Mina is na een jaar getrouw met een warme bakker.
gr uit Breda Cor
Il parle Il a parle

Gebruikersavatar
Jan Dikker
Berichten: 290
Lid geworden op: 17 okt 2010 21:57
Locatie: Schore (Zeeland)

Re: Overgang

Bericht door Jan Dikker » 28 dec 2012 19:53

Hallo allemaal,

Een paar dingen rechtzetten en verbeteren.

Mijn broer (R.I.P.) was eerste stuurman bij de KPM en niet dat dat nu net daarom noodzakelijk is om de stuurlieden te noemen, ik probeerde juist de stuurlieden met mijn stukkie proza “van-veilig-op-de-grote zeeën-varende-schepen-met-zowel-droge-als-natte-lading-vervoerende” te vatten. En ik voel met net "Rutte", ik verontschuldig me omdat ik niet alle andere op zeeschepen werkenden in mijn intro heb genoemd. Juist bij hen kan de (gedwongen?) overgang moeilijk zijn geweest. En dat blijkt nu al. Het över het hoofd zien vindt allicht zijn oorzaak in mijn varensverleden: De eerste jaren met Maleise en Chinese bemanningen en de laatste met Spaanse bemanning.

Hiermee een eerste reactie.

Good Goan!

Jan
Aait Vedan!

Bob
Berichten: 3142
Lid geworden op: 19 sep 2008 18:00
Locatie: Langedijk

Re: Overgang

Bericht door Bob » 28 dec 2012 20:55

Er worden een paar disciplines over het hoofd gezien. Behalve stuurlui en wtk's hadden we de dekdienst, het m.k. personeel, de civiele dienst en last but not least de radiodienst. Bij allemaal zijn er mensen die (ver) voor hun pensonering aan de wal kwamen.
Zelf kwam ik aan de wal omdat ik al tijdens de wittebroodweken last kreeg van, naar heel veel later bleek, galstenen. Toch nog een reisje, maar dat ging mis. Bijna moest ik gerepatrieerd worden. Dus noodgedwongen aan de wal, eerst met ziekteverlof en dat beviel eigenlijk wel. Ik kreeg een baantje bij RH, en na een paar jaar stapte ik over naar de INA, Decca techneut. Een flink deel van je opleiding bleef je gebruiken, echter het seinen en opnemen was voorbij. *) Nooit spijt gehad dat ik aan de wal kwam, tot de kennismaking met dit forum. Als ik dan die prachtige schepen zie en de verhalen lees, dan gaan je gedachten wel eens terug en "was maar door gegaan". Het is nu te laat en moet ik het doen met jullie verhalen en foto's en mijn herinneringen van een paar jaar varen.

*) Vorig jaar nog even gedaan bij de stoomtram Hoorn - Medemblik. Slechts 1 dag, daarna nooit meer wat van gehoord. Vreemd.

mvg
Bob
't Leven is niet altoid roist met krente, 't is ok welders gortepap die skift is.

debby (R.I.P.)

Re: Overgang

Bericht door debby (R.I.P.) » 28 dec 2012 21:04

Voor de meeste opvarenden behorende tot de dek en/of machinedienst kwam inderdaad met de opkomst van andere nationaliteiten aan boord wel een verandering.
Kaapverdianen, portugezen, en nog een paar anderen kwamen bij ons aan boord en waren de nederlandse taal, en soms ook de engelse taal niet geheel machtig.
Conclusie wij, moesten ons er maar mee redden. Het niet kunnen verstaan van je eigen collega was niet leuk. Er waren dus ook genoeg misverstanden.
Uiteraard betreft het niet die paar buitenlandse opvarenden die wel van goede wil waren. Maar meestal moesten wij er ons maar mee redden.
Ik heb gehoord dat in dezelfde tijd, op de duitste koopvaardij, ook buitelandse matrozen werden toegelaten, maar die moesten binnen een jaar in ieder geval alle scheepsuitdrukkingen en scheepsconversatie in het duits moeste praten en begrijpen.
Dat gebeurde bij ons niet. Vooral oudere opvarenden hadden hier wel eens moeite mee, Voor hun hoefde dat niet zo.
Er zijn mede daardoor toendertijd ook al heel wat mensen geweest die de koopvaardij verlaten hebben.
Ook omdat de meeste buitenlanders serieuze mensen waren, ging het soms ook wel ten kostte van de gezelligheid aan boord.
Wij hielden wel van een drankje aan de bar, maar daar deden hun meestal niet aan mee.
Ik weet niet zeker of dit wel bij het onderwerp past, maar ja, als het niet zo is wil ik dit wel weer verwijderen.
groetjes, debby

louis holleman

Re: Overgang

Bericht door louis holleman » 28 dec 2012 21:44

Tja...
Waarom ben ik gaan varen? De zee trok op een of andere manier verschrikkelijk. Ik woonde in Den Haag, zat om de haverklap in Scheveningen naar de einder te staren, las inmiddels alle boeken van K. Norel die over zee gingen, en wilde maar 1 ding: naar zee. Aanvankelijk wilde ik vlieger worden maar met mijn twaalfde kreeg ik 2 permanente patrijspoorten voor mijn ogen en die droom was toen over. Zo ook om stuurman te worden, het kon toen gewoon niet. Nou, dan word ik toch haringvisser op zo'n stinklogger? Ik zag dat wel zitten. Mijn moeder niet. Ik zat inmiddels op de HBS en daar zat ik niet voor op de HBS. Mijn vader, rector van datzelfde lyceum, haalde een beroepenalmanak tevoorschijn en we gingen zitten spitten. Omdat ik ook geinteresseerd was in elektro en elektronika kwamen we op het beroep "sparks" uit. Dus de HBS afgemaakt, naar de RH school in Rotjeknor en in Scheveningen examen gedaan. Toen was ik dus sparks. Het beviel prima. Zelfs nog toen ik, nadat ik verkering had gekregen even een jaartje bij de RIL moest draaien.

We hielden het vol. Maar intussen begon ik, door het geduvel met de nieuwe Prinsendam - en ik bedoel niet het feit dat die (later) afgezopen is, maar die ging cruisejes maken van Alaska naar de US en die kreeg dispensatie om zonder sparksen te gaan varen - geleidelijk het idee dat het met de sparksen in de toekomst wel eens minder florissant zou kunnen gaan dan ooit voorgesteld was. Destijds werd ik uitgelachen; we weten allemaal hoe het afgelopen is.

Na mijn jaartje RIL kreeg ik een "offshore-contract" aangeboden en dan ook nog een stevig ook. Een jaar minstens, optie op nog een jaar en mogelijk verlenging. Daar zag ik zeker brood in, ook vanwege het twee weken op, twee weken af systeem. Dus ik kreeg een "radio-operator" contract bij RH, dat 5 jaar heeft geduurd. Intussen getrouwd en het beviel uitstekend.
Er kwam echter een kink in de kabel: vanaf 1977 begon de Noordzee exploratie terug te lopen, ontstond er een gigantisch booreilanden-overschot omdat de Noren maar rigs bleven bouwen en de rest geleidelijk begon terug te trekken. De toekomst-situatie veranderde dus. Om het risico te vermijden dan natuurlijk toch door RH weer op een schip te worden geplaatst heb ik destijds besloten er mee te stoppen.

En dan krijg je het inderdaad: je mag dan wel een HBO opleiding hebben gedaan, maar die is zo beperkt als de neten. Ik wilde niet verder in de elektronika. Dat was ook een punt. Dus ik solliciteerde me mottig naar dingen waar ik iets in zag.
Zoals de funktie van "verkoopinspekteur" bij een verzekeringsbedrijf, als ook "cargo inspector" bij de firma Seebold en van Duijn. Beiden leverden een volgend gesprek op. Bij de verzekeringen kon ik na het gesprek zo terecht en ik hapte. Het gesprek bij Seebold heb ik afgezegd... (achteraf misschien wel fout, maar zo is het gegaan).
Het bleek feitelijk om huis-aan-huis spaarverzekeringen verkopen te gaan en dan (bleek naderhand) ook nog om een produkt wat m.i. niet OK was. Maar je stapt daar vol goede moed in en na een jaar had ik het wel gezien. Toen naar een makelaardij gegaan om hun verzekeringstak op poten te zetten. Intussen mijn assurantiepapieren gehaald maar na twee jaar daar werd ik simpelweg strontziek. Het lag me voor geen meter.
Inmiddels lag mijn huwelijk ook op de klippen en ik kapte radikaal met de hele santekraam. Uiteindelijk mijn groot rijbewijs gehaald en als internationaal chauffeur gaan werken. Daarvan zei ik toen: "een aantal jaartjes, maar niet om mijn AOW in te gaan halen". Tot 1986 leuk in gewerkt en toen vond ik het welletjes. Inmiddels was ik 37. Eigenlijk op dat moment kwam ik er achter dat ik ondanks opleidingen enz. behoorlijk beperkt was en vooral OUD. Meneer, wij hebben liever een jonge gast met een hoop ervaring, die hebt u niet en u bent oud.
Ik ging uiteindelijk maar free-lancen in muziek en fotografie. In 1994 vroegen ze mij stomtoevallig of ik geen zin had om op het zwembad van een instelling voor verstandelijk gehandicapten te komen werken. Een middagje wezen kletsen en kijken en "vooruit maar, als het niet bevalt ben ik zo weer weg". Het beviel wel. Het beviel uitstekend zelfs. Ik ben er 17 jaar blijven zitten. Het is dat door alle bezuinigingen en nieuwe maatregelen het vanaf 2010 zwaar begon terug te lopen, reden waarom ik er begin 2011 mee gestopt ben, anders had ik tot februari 2013 doorgedraaid. Maar ik had mijn koopvaardijpensioen al, kon in de gezondheidszorg met flexpensioen en zo zit ik dus nu al een tijdje lekker thuis. Inderdaad, reuze lekker, vooral omdat ik ook geen zin had nog op het eind 2 jaar niet echt lekker te kunnen draaien.

Wat ik wel altijd gevonden heb: de sfeer binnen koopvaardij en ook offshore kom je bijna nergens anders tegen. Je zit met zoveel mensen op een beperkte ruimte, bent van elkaar afhankelijk, kunt niet ff weg en als er stront aan de knikker is los je dat gezamenlijk op.
Waar nog meer? Het gekissebis over onbenulligheden in andere werkkringen deed me altijd weer denken "dat had je toch aan boord echt niet"...

Heb ik spijt? Nee. Als sparks had je na pak 'm beet 1990 niet veel toekomst meer. Mogelijk wel in de offshore, maar dat is allemaal ALS. En als mijn tante klootjes had gehad, was ze mijn oom geweest :mrgreen:

Gebruikersavatar
dick/brazil
Berichten: 1983
Lid geworden op: 04 mei 2009 00:06
Locatie: São Paulo
Contacteer:

Re: Overgang

Bericht door dick/brazil » 29 dec 2012 00:24

Nou, nou Theo, ik ben het dus niet met je eens. Dat wanneer je eenmaal voor een zeevarend beroep gekozen hebt je dit tot aan je pensioen moet volhouden omdat je anders het verkeerde beroep gekozen zou hebben.

Ten eerste zijn er vrijwel geen beroepen, zeker niet op middelbaar en hoger niveau die je zeg maar 40 jaar lang kunt beoefenen zonder dat de essentie van het beroep verandert. Ook de opleidingen voor de zeevarende beroepen zijn nu geheel anders van opzet.
Ik vind dat wanneer je jezelf deze beperkingen oplegt, jezelf tekort doet en misschien wel je echte roeping misgelopen bent.
Als jij bij de krant gebleven was, was je misschien nu hoofdredacteur van een landelijk dagblad of een tijdschrift, of had je jezelf zo op het schrijven toegelegd dat je de Nederlandse 'John Grisham" geworden was. Dat ben je misschien al als je naar de hoeveelheid vertalingen kijkt...

Nu wordt in Nederland wel heel erg naar je vooropleiding gekeken, terwijl dat eigenlijk maar een hele korte periode in je leven beslaat. Ik beschouw de Zeevaartschool net zo iets als het halen van je rijbewijs, na het behalen mag je een auto besturen, maar je leert pas auto rijden daarna. Mijn inziens heeft iemand die een opleiding behaald aan de zeevaartschool bepaalde capaciteiten die ook in andere functies en vakgebieden te gebruiken zijn. Ook de rijkere ervaring en grotere zelfstandigheid van zeevarenden, na een aantal jaren vaartijd, werd door veel bedrijven gewaardeerd zoals je ook zelf al aangeeft.

Ook kan het voorkomen dat iemand na een bepaalde periode gevaren te hebben, andere interesses of prioriteiten heeft die zo iemand doen besluiten aan de wal te gaan werken, al dan niet naar tevredenheid. Zo ken ik een kapitein die Doctorandus in de Egyptologie geworden is, en een sparks die een bekend wetenschapper geworden is in de VS.

Mijn inziens kun je het gros van de ex-opvarenden in een zware walbaan neerpoten, waar verantwoordelijkheid, flexibiliteit en doorzettingsvermogen voor nodig is en dan hangt het alleen maar af van de persoonlijke interesses en aanleg of iemand daar succesvol zal zijn ja of nee. Hier zeg ik weer iemand moet wel willen en met een 'open mind' de nieuwe baan accepteren. Je kunt niet verwachten dat iedereen havenmeester, loods of machinist op een elektriciteitscentrale of stoomgemaal kan worden. Daar ligt voor de meesten ook de ambitie niet.

Zelf wist ik van mijzelf vanaf het moment dat ik op de zeevaartschool zat dat ik niet mijn hele leven zou varen, maar ik na een bepaalde periode de wal op zou gaan. Nu lag het voor mij vrij gemakkelijk want met mijn HBO papieren kon ik na 8 jaar vaartijd overal terecht, en heb toen voor een grote gloeilampen fabriek in het zuiden des lands gekozen, waar ik met tele- en datacommunicatie aan de slag kon op het hoofdkantoor. Ik heb welgeteld drie sollicitatiebrieven geschreven en kon bij alle drie de bedrijven aan de slag.
Was dat nu een grote overstap ? Ik vond van niet, ik was nog steeds met techniek en telecommunicatie bezig, dus in het verlengde van mijn opleiding.

Ik heb bij die gloeilampenfabriek carrière gemaakt, maar zit nu weer helemaal in een andere richting weer een stuk dichter bij de zeevaart namelijk in de olie & gas business. Het ligt gewoon aan je zelf, waar je zelf de lat legt, en welke richting je zelf je carrière duwt. Als je dat zelf niet doet kom je in een baantje terecht waarvan je na enkele maanden al baalt en waar geen vooruitzichten op bevordering of andere vormen van genoegdoening te behalen zijn.

Als ik het lijstje van mijn oude schoolmakkers bekijk zijn ze vrijwel allemaal goed terecht gekomen, maar het is maar een enkeling die nog vaart.

Capt. Ulgi
Berichten: 16
Lid geworden op: 29 dec 2012 03:37

Re: Overgang

Bericht door Capt. Ulgi » 29 dec 2012 03:54

Vind ook niet dat iemand het verkeerde beroep heeft gekozen als hij na verloop van tijd het varen niet meer leuk vindt. Het varen is namelijk enorm veranderd. Dat is al begonnen met de invoering van het ISM. Daarna kwam nog het ISPS. Vervolgens staan een hoop schepen droog. En als je dan in de haven een keer tijd hebt om de wal op te gaan en je komt een leuke meid tegen, vergeet het maar dat je die mee aan boord kunt nemen. Heb je een biertje gedronken aan de wal, dan is er altijd de kans op een alcohol test. Verder heb je tegenwoordig regelmatig audits. Dan komt er een gesjeesde tweede stuurman of derde machinist aan boord en die gaat jou dan even vertellen wat je allemaal verkeerd doet. Nee, het varen is niet meer zoals vroeger. Eenmaal op zee dan valt het nog wel mee.

Ruud (R.I.P.)

Re: Overgang

Bericht door Ruud (R.I.P.) » 29 dec 2012 10:12

Ahoy,
Ook ik ben vrij vroeg gaan varen[op m'n 16e],niet omdat ik dit zo graag wilde, maar was in mijn puberteitsjaren onhandelbaar.
Nadat ik van vele scholen[VGLO-ULO-IVO] weggestuurd was, kwam ik uiteindelijk in een opvanghuis ergens in A'dam[omgeving Middenweg]en zelfs daar wisten men niet wat zij met mij moesten aanvangen.
Tenslotte zei 1 van de leidinggevende 'is varen niet leuk', ik allang blij dat ik daar weg kon, en zei 'ja dat lijkt mij wel wat', binnen enkele dagen had ik een plunjezak met kleding en schoeisel en had een monsterboekje en toen naar de VCK.
Ik kon gelijk beginnen,als koksmaatbediende,had nog nooit een kop thee of koffie gezet,maar wat gaf het, ik wilde de wereld zien.
En het beviel mij, ondanks dat ik vreselijk ben afgeknepen,door de chef-kok,die bijna dagelijks lam in z'n kooi lag,dus leerde ik vrij snel om op eigen benen te staan,en dat lukte redelijk goed,totdat de marechaussee mij van de sluizen in IJmuiden haalde,want ik was al 1 jaar te laat voor mijn nummer.
Dan kom je bij de zandhazen terecht,waar je een opleiding van 6 weken kreeg om dan ergens bij een parate club je dienstijd te vervullen,nou daar dacht ik anders over, 'k heb bijna 8 maanden daar in de opleiding gezeten, en insinueerde van alles om maar afgekeurd te worden,en weer terug naar zee te kunnen gaan, en dat lukte na 17 maanden,dus net niet de volle 18 maanden,wel een krijgsraad aan m'n broek en definitief met groot verlof, maar de eerste vrije dag ging ik weer naar de VCK, en kon gelijk beginnen.
In de maanden er na had ik bij de HKGS[Juliana kazerne] gediend bij de CD.
Ja je bent jong en je wilt wat, dus had ik vrij veel verkering,in diverse landen, maar uiteindelijk kreeg de Française in Gennevilliers[Frankrijk] de voorkeur en ging ik van boord om daar mij te gaan vestigen,eerst nog wat horeca papieren gehaald, wat semi profvoetbal gedaan,maar uiteindelijk was dit toch geen goede beslissing, en kwam terug naar Nederland, en bleef ik in Horeca werken bij diverse goede restaurants,daarna m'n eigen discotheek begonnen,met een bistro erbij,maar ook dit was slopend werk,van ‘s-middags 12:00 tot 04:00.
Dat houdt geen paard vol, dus laten klappen die zaken, een tijdje niks gedaan, en uiteindelijk weer gaan varen, want dat was mij tot dan het beste bevallen,met de CV die ik had kon ik bij verschillende rederijen terecht, en koos voor de meest gunstige, 3 mnd varen, en 6 weken thuis. Mijn toenmalige echtgenote kon niet zo goed tegen dit gegeven, en het huwelijk klapte, en ik bleef gewoon doorvaren, totdat ik in 1989 met hernia van boord moest, en toen was het na 4 hernia operaties afgelopen op de vaart, helaas het was niet anders, anders had ik tot mijn pensioen blijven varen.
Een tijd die je nooit vergeet,ondanks de minder leuke dingen, ook hier blijven juist de leuke je het meest bij en bij niet terzakekundige, hangt men aan je lippen als je over deze tijd gaat vertellen, ze geloven je bijna niet, terwijl alles nog in het hoofd gegrift staat.
Al met al 'ik zou het zo weer doen' geen enkele spijt,buiten mijn tijd aan de wal.



Plaats reactie